شهر بیجار با ارتفاع1940 متر از طح دریا قرار گرفته و بام ایران ملقب گردیده است، شهر در داخل یک چاله ساختمانی از سارمده های الیگو میوسن قرار گرفته و اطراف آن را گنبدهای طاقدیسی آهکی احاطه نموده است و در واقع راههای ارتباطی شهر فقط از طریق سه دره ای که در سه طرف شهر قرار گرفته انجام می گیرد.

در مورد تاریخ بتای شهر بیجار هیژ اثز مستندی در دست نیست، اما تاریخ شهر را بر اساس اثر باستانی موجود در داخل شهر، موسوم به قلعه بالا یا قلعه بانو می توان مشخص کرد متأفانه هنوز هیچ گونه حفاری علمی بر روی آن انجام نشده تا به درستی قدمت آن را تشخیص داد اما طبق بررسی های سطحی مه بر روی تپه توسط دکتر نگهبان صورت گرفنه، قدمت شهر را به هزاره ی سوم ق.م نسبت می دهد و همچنین در بررسی سطحی که در سال 1381 شمسی بر روی تپه صورت گرفت می توان قدمت شهر را حتی به هزاره ی چهارم ق.م یعنی 6 هزار سال قبل نیز نسبت داد. در گزارش این بررسی آمده است که تعداد سفال با پوشش قرمز و سیاه خاکستری براق یا شاموت کاه در این تپه به دست  آمده مه نزدیک به سفال های دوره ی مس و سنگ (2500-3500 ق.م) می باشد و همچنین سفال های دیگری در سطح تپه با پوشش نخودی با تزئین هندسی به رنگ قهوه ای روشن و تیره به دست آمده که نزدیک به سفال های سیلک4 یعنی ( هزاره سوم قبل از میلاد )می باشدو علاوه بر موارد فوق سفال های سیاه خاکستر براق، احتمالا مربوط به استقرار در عصر مفرغ(1500-2500ق.م) نیز در سطح تپه به دست آمده است و همجنین با توجه به درصد بیشتر نمونه سفالی که مربوط به تاریخی به ویژه دوره پارت و ساسانی است. استقرار دوران تاریخی این محوطه نیز پر رنگ و قابل توجه می باشدو در ادامه برسی سفال های تپه ی قلعه بالا سفال های بدون لعاب ولعاب دار مربوط به دوران اسلامی نیز به دست آمده است که بیانگر آخرین استقرار این محوطه در دوران اسلامی است