مردم این ناحیه بیشترشان داری چشم و ابروی مشکی و قد متوسط می باشند. مردمی با ایمان، دیندار و خدا پرست هستند و از ارادتمندان خاندان عترت و طهمارت اند.گسترده ترین و پرشورترین اجتماعات مردم در مراسم مذهبی به چشم می خورد. در قبال دوستی با وفا و خوش نیت و درستکار هستند در دوستی از جمله: اگر رفیق شفیقی، درست پیمان باشی تبعیت می کنند و همچنین مردمی تیزهوش، با استعداد و پرکار و سخت کوش و خون گرم و مهمان نوازند.

سرلوحه سخت کوشی آنها:برو کار میکن مگو چیست کار که سرمایه جاودانی است کار می باشد و شعار مهمان نوازی آنها جمله ی ( مهمان عزیز خداست ) می باشد. مردم شهرستان بیجار مردمی با توجه به وضعیت سخت جغرافیایی و کسب و کار محمدود و درآمد ناچیز قانع اند و فقط دستشان به دهانشان می رسد. آنقدر عزت نفس دارند یا باصطلاح نفس کشته هستند که انسان تعجب می کند. کمتر زیر بار زور می روند. تعدادی زیادی از خانواده های شهری و روستایی کارگر ساده هستند و با روزی کار و چند روز بیکاری، روز خود را به شب می رسانند ولی هیچگاه به خود اجازه نمی دهند که منتی را پذیرا باشند یا خدای ناکرده دست تکدی گری به سوی دیگران دراز نمایند. مردم اغلب اختلاف های خود را به کدخدا یا امین شهر حل و فصل می کنند و تا حد ممکن از دادخواهی و شکایت از طریق قانونی خودداری می نمایند. مگر اینکه اختلاف بسیار شدید غیر قابل تحمل باشد. ریش سفیدان و بزرگان اکترأ اختلاف را حل و فصل میکنند و حتی بعضی تلاش و کوشش را در رفع اختلاف مردم وظیفه ی شرعی خود می دانند و مردم هم کم و بیش برای رأی و نظر آنان احتران قائلند و اکثرأ حرف انها را قبول می نمایند. بیشتر مردم اعم از دهاتی و شهری با هم قوم و خویشند، بهر حال روح کمک و تعاون و حمایت و جانبداری از فقیران و بیچارگان را دارند.برای منافع خود کمتر می کوشند. مقداری هم تند خویند. شرم حضورشان زیاد است. در اجتماعات کم رو و خجالتی می باشند. پیران و سالخوردگان برای نان و نمک احترام زیادی قائلند و بیشتر قدرشناسند حتی اگر تکه نانی در کوچه و محله روی زمین باشد هر سالمندی که آن را ببیند، بر می دارد و می بوسد و روی و روی چشم می گذارد. سپس آن را در شکاف دیوار می گذارد زیرا نان را برکت خدا می دانند.این عزت و احترام در نوجوانان به ویژه جوانان کمتر دیده می شود.گویا این کاستی احترام هم شامل مرور گردیده است. شایان ذکر است مردم این مرز و بوم بسیار به زیارت امام رضا می روند وکسانی که به زیارت مشهد می روند مشهدی خوانده می شوند. مثلا حسن که به مشهد می رود. ندا می زنند ( مشی حسن ) یا کسی که به کربلا رفته مثلا علی خطاب می کنند ( کلای یلی ) = کربلا علی. در غیر این صورت از منادی سخت نگران می شوند. محال است که زن و مرد منطقه ی گروس به زیارت امام رضا بروند و قفل ضریح را نگیرند و مراد نطلبند و اشکی برای غریبی امام نیفشانند، مخصوصأ کسانی که بار اولشان باشد. همگی از خرد و کلان اهل نماز و روزه و پای بند به شریعت اسلامند.