واژه ایران که در فارسی میانه به صورت اران بوده مشتق از صورت قدیمی آرایانا یعنی سرزمین آریاییهاست.واژه آریا در زبانهای اوستایی فارسی باستان و سنسکریت به ترتیب به صورت های:ایریه اریه و آریه به کار رفته است. معنای اصلی این واژه (( آزاده )) است و ایرانیان و آریائیان هند که در روزگاران کهن زبانهای آنان به یکدیگر نزدیک بود.خود را به این نام خوانده اند.

اریه ، ایریه رفته رفته به صورت ایر درآمد. ایرانیان در نوشته های پهلوی ساسانی  خود را به نام میهن خود را ایران نامیدند.ایران به واسطه موقعیت جغرافیایی خود،همواره رابط بین خاور و باختر و محل عبور و مرور و سکونتگاه نژادها،و ملل مختلف بوده و زبانها و لهجه های گوناگونی در این سرزمین تکلم شده و خصوصیات جسمانی متفاوتی در این کشور به هم آمیخته است.بسیاری از شرق شناسان اروپا از جمله پروفسور سایکس معتقدند که قوم ماد عشایر کرد بوده اند.همچنین گروه کثیری از مورخین ایرانی مانند مشیرالدوله بر این عقیده اند که ریشه قوم کرد امروزی مادها است؛همچنان که ریشه پارسیان،قوم پارسوای باستانی است.

بنا به نوشته ی هرودوت یونانی- کهن ترین مورخی که کتاب او در دست است-آشوریها پانصد سال در آسیا حکوت کردن و نخستین مردمی که سر از اطاعت آنها پیچیدند،مادها بودند که ایزار رشادا و شجاعت برای آزادی خاک حود جنگیدند و از قید بندگی رهایی یافتند.

طبق گفته ی هردوت و اکثر محققین، قوم ماد مردمی از اقوام اریا بوده اند که پیش از هزاره اول قبل از میلاد،از راه قفقاز به ایران آمده اند و در سرزمین های جنوبی آذربایجان و اطراف همدان سکنا گزیده اند. اینان در اغاز به صورت جماعتی صحراگرد از راه گله چرانی و دامداری امرا معاش می کردند،ولی کم کم به واسطه ی معاشرت با کلدانبها و آشوریها به کار زراعت پرداخته و به شهرنشینی و تمدن خو گرفتند.مادها چندین قرن گرفتار تاخت و تاز آشوریها بوده اند،اما در اواخر قرن هشتم قبل از میلاد از اطاعت آنها سرباز زده برای خود استقلال به هم رسانیدند و آنان بودند که اصول کشورداری  قبایل متحد  و فنون نوین رزم را ابداع کردند.

بعید نیست که واژه (( کرد )) برگرفته شده از کلمه (( گرد )) به معنی پهلوان ، قهرمان ،زورمند، دلاور،دلیر و شجاع باشد.چه چنین باشد یا نباشد.واژه (( کرد ))یادآور شجعتها و شهامتها و قهرمانی ها و پهلوانیهای این طایفه است؛ چرا که بیشترین شجاعان و پهلوانان نامدار در ایران باستان ار این قوم برخاسته اند.

مواف (( شرفنامه ))درباره صفات کردان مطالبی نگاشته که خلاصه ان چنین است:این طایفه نوعا شجیع،متهور،با مروت و سخی می باشند؛چنان که از کمال تهور و شجاعت و کثرت مردانگی و غیرت،برای دستیابی به مطلوب خود تا حد قتل و مرگ پیش میروند و دست ذلت به سوی دونان و لئیمان دراز نمی کنند.درتحصیل علوم عقلیه و تکمیل فنون نقلیه،به ویژه قرآن،حدیث،فقه،صرف،نحو،کلام،منطق،معانی،بیان،شعر،انشاء حسن خط و اکثر متداولات این علوم،کمال اهتمام را به جای می آورند.رعایت حقوق والدبن و وظیفه اکرام به میهمان و میهمانداری و قدردانی و قدرشناسی از ولی نعمت خود ید طولایی دارند.

قوم کرد در پیشرفت و و شوکت و عظمت ایران و تشیید مبانی اسلامیت یکی از قوای عامله بوده اند،مخصوصا علما و امرای کرد در نشر علوم و معارف و بسط دیانت اسلامی و توسعه و نفوذ و اقتدارات دولت ایران،سوابق شایان توجه دارند.از بدو طلوع دولت عباسی،گروه کرد برای کرد برای پیشرفت اسلام یکی از قوای موثره در فارس و عراق بوده اند؛موسس دولت آل عباس شخص ابومسلم خراسانی بنا به قولی یکی از رجال نامی کرد خراسان بوده که در مرو در اواسط قرن دوم هجری ظهور کرده و به منصور ابوجعفر دوانیقی امر به قتل او کرده است.

دلائل و شواهد تاریخی نشان می دهد که کردان،اصیل ترین قوم ایرانی از شاخه آریا هستند و سالیان درازی پیش از میلاد مسیح،در اراضی ایران و اماکن کنونی که در جنوب ارمنستان واقع است و کردستان نام دارد آمده اند و مناطق رود دجله و شعب آن در امتداد سلسله ی جبال زاگرستا خلیج فارس و سواحل دریای عمان جایگاه و پایگاه خود قرار داده اند و نیز در امتداد رود فرات و رشته کوه های تروس تا سوریه و شامات و سواحل دریای مدیترانه پراکنده شده اند و از سوابق کرد کاملا مکشوف می شود که کرده و پارس همیشه در اوضاع سیاسی و مذهبی،همدوش،همقدم،همدرد و هم آواز بوده اند،ودر شادی شیون با هم اشتراک داشته اند.

بررسی تاریخ کرد،نشان می دهد که این قوم بزرگ آریای،بر حفظ ملیت و آداب و رسوم و اخلاق ایرانی،معتقد و پایبند و استوار و همیشه در دفاع از استقلال و ملیت ایران زمین پیشقدم بوده اند و در هر عصر و نسلی در تحکیم وحدت ملی و هماهنگی با تمدن جدید همدوش و همپای هم میهنان ایرانی خویش گامهای موثری برداشته اند و پاک اندیشی و وطن دوستی و میهمان نوازی و جنگاوری خود را صادقانه و هوشمندانه عملا نشان داده اند.