یکی از شعبه های مشهور قوم آریایی که محققان را در آریایی بودن آنها شکی باقی نیست کردان هستند. کرد یکی از شاخه های درخت کهنسال برومند قوم ایرانی است که چند هزار سال قبل از میلاد مسیح از شمال غربی و شرقی به طرف دریای خزر و اطراف کوه های زاگروس و آررات آمده اند.

کلمه کرد از جمله کلماتی است که با عمر ساکنین غربی آسیا از دوره ی تاریخ قدیم پا فراتر گذاشته و به عصر حجر هم رسیده است. تحقیقات زمین شناسی ثابت می کند که انسان های عهد حجر قدیم این ناحیه از فلات ایران، در غارها و شکاف های کوه های زیست می کرده اند.

یکی از شعبه های مشهور قوم آریایی که محققان را در آریایی بودن آنها شکی باقی نیست کردان هستند. کرد یکی از شاخه های درخت کهنسال برومند قوم ایرانی است که چند هزار سال قبل از میلاد مسیح از شمال غربی و شرقی به طرف دریای خزر و اطراف کوه های زاگروس و آررات آمده اند.

کلمه کرد از جمله کلماتی است که با عمر ساکنین غربی آسیا از دوره ی تاریخ قدیم پا فراتر گذاشته و به عصر حجر هم رسیده است. تحقیقات زمین شناسی ثابت می کند که انسان های عهد حجر قدیم این ناحیه از فلات ایران، در غارها و شکاف های کوه های زیست می کرده اند.

اداواتی که از اقوام دوره موسترین از غار سلیمانیه به دست آمده با ابزار و آلاتی که در غارکرفتو به وسیله (( راولین سن ))کسف و مورد مطالعه قرار گرفت شباهت دارد. این شواهد کاملا آشکار می سازد که دوران این غارها با آخرین پیشرفت عصر بخبندان مقارن بوده است. از هزاره ی سوم پیش از میلاد در آثاری که به زبان های سومری و آکدی به دست آمده از اقوامی یاد می شود که در کوهستان های غربی ایران ساکن بوده اند، عمده ی این قبایل عبارتند از: هوریان، لوبیان، کاسیان و گوتیان.

به هر حال کردان از قدیمی ترین قوم آریایی هستند که از دیربار در سرزمین ایران به سر می برند و محل سکونتشان به سیاه شهرت دارد.(( شولگی )) یکی از جهانگشایان معروف عهد باستان ( 2272-2226 )قبل از میلاد و یکی از سلاطین بزرگ و نامدار سومین سلسله ی پادشاهان (( اور ))پس از جلوس به تخت سلطنت به توسعه ی کشور خود همت گماشت و در 28 سال سلطنتش ولایت آنشان { آنزان }را گرفت و در سال های اخر سلطنتش چون سکنه ی کوهستان کردستان ( زاگرس ) طغیان نمودند، مکرر به آن سامان لشکرکشی کرد و بساری از نقاط آنجا را به باد غارت داد…در این هنگام (( گیمیل سین )) برای تحکیم قدرت خویش سرزمین منقلب کردستان را به دست امیری توانا به نام وارادننر داد.

بدین طریق ملاخظه می شود که اولین بار در تاریخ عهد باستان، یک کتیبه ای از واردننر، که مربوط به 4 هزار سال پیش است، نام و عنوان کرد مشاهده می گردد.تورودانزن این مطلب را در مجله ی آشورشناسی فرانسه، جلد پنجم (1902-1898) میلادی نقل کرده است و قرائت وی مورد تاید محققات قرار گرفته است.از میان اقوام ایرانی،کردان بیش از همه سالم و دست نخورده مانده اند زیزا مکان آنها کوهستانی و صعب العبور است و کمتر معبر نژاد مهاجم واقع شده است. ولی نباید تصور کرد که محل اقامت کردها منحصرا کوه های زاگروس است. بلکه آنان به همه اطراف پراکنده شده اند.، قسمت وسطی و علیای شط دجله و تمام خاک آشور قدیم و بخشی از ارمنستان را جزو قلمرو و این نژاد بایستی شمرد. در حقیقت وسعت حوزه ی نژاد کرد، بیش از قلمرو سیاسی آن طایفه است.

ار نویسندگان نژادشناس سلف، ریج از لحاظ ساختمان طبیعی،کردها را دو طایفه شمرده است: یکی چادرنشینان،که چوپان و رمه بان و سلحشورند و انها را آسیرتا نمیده است، دیگر ده نشینان و کشاورزان که به نام گوران خوانده است.