معمولا در آبادیهای این نواحی مرسوم است خانواده هایی که دار فرش بپا کرده اند وقتی که به اندازه نیم متر به اتمام فرش باقی بماند. چند نفر از دختران اهل آبادی که در امر فرش بافی مهارت کافی دارند به عنوان (( گله وان ))، (( به گل ))(1) آنها می روند. افراد گله وان از صبح زود تا نزدیک شام زیر نظر استادکار سخت سرگرم بافتن فرش میشوند.

ساعات استراحت آنها فقط هنگام میل نمودن صبحانه و نهار می باشد. موقع دار پایین آوردن، مادر خانواده مقدار زیادی شربت درست میکند. استادکار قیچی را به دست گرفته ضمن اینکه اصطلاحا مقداری شربت به عنوان شیرینی به دهن فرش می خوراند با گفتن بسم الله شروع به قیچی نمودن کرده و فرش را پایین می اندازد. استاد کار هم خود را از همان فاصله به صورت پرش روی قالی می اندازد زیرا براین باورند که با این عمل فرش میزان می شود و کج و کوله نمیگردد. سپس آن را پهن نموده روی آن مینشینند و ضمن شادی ، شربت و شیرینی میل می نمایند مادر خانواده به همین منظور ضیافت شامی را بنام (( سرتونانه )) ترتیب میدهد.

1- گلّ: به معنی کمک است.