این طوایف در حدود قرن هشتم هجری قمری با سایر طوایف ترک ماوراء قفاز به ایران مهاجرت کرده اند و حتی عده ای، از بایندرها را از بازماندگان مغولان دانسته اند به گونه ای که قائم مقام فراهانی معتقد بوده که :(( قوم اوچق مغول اول چهار نفر بوده اند که اول آنها در بایندر است که در اصل ( بای اندر ) بوده،(( بای )) به معنی بزرگ و باشکوه است و (( اندر )) مکان مرتفع مانند پشته و کوه، پس بایندر یعنی بزرگ و بلندقدر. جای اول آنها در حوالی یورت قای بوده است و معلوم نیست که در چه عهدی به ایران رسیده لیکن یورت ایشان  در این ملک معلوم است و تا کنون به بایندر یورتی مشهور و آن موضوع از رباع سهند، مقامی دل پسند است و در عهد دولت مغول فضای این یورت، مقام ایل بوده ودر آن جنت عدن نشو و نما نموده اند تا با گذشت ایام در حدود قراباغ و ننخچوان پراکنده گشته و روزگاری دراز است که در ملک برزع ( سرزمینی از آذربایجان ) یورت گرفته اند و بعضی جانب مرز گروس رفته و در آن سرزمین ساکن قراع ئ رباعند و مالک عقار و ضیاع ودر ذکر فخر این قوم و شرع مدح این ایل همین بس استکه فاضل عهد، فاضل خان و خواجه ی خلد محمدعلی بیک از ایشان برخواسته یکی در عهد خاقان مغفور منصب کلانتری داشت و این یک، اینک در حضرت خدیو جهان و مالک رق شهان پایه ی قرب و رتبه اختصاصی دارد که محسود دور زمان و مغبوط اوج آسمان است.

نوشته های قائم مقام فراهانی نشان میدهد طایفه ی بایندر ترکمان گروس از حدود قرن هشتم هجری در هنگام سیطره ی مغولان به شمال غرب و غرب کشور وارد شده و بعدها میز در گروس ساکن گردیده اند.

افراد ایل بایندر در گروس، در جنوب رودخانه قزل اوزن ساکن شده و شرق بیجار را مسکونی ساخته اند. اما از این طایفه علاوه بر انهایی که قائم مقام فراهانی نام می برد، می توان به علی اشرف خان امیر مغزز گروسی ( حاکم اردبیل، کاشان، و کردستان و گروس ) و برادرزاده اش دریا دار شهید، غلامعلی خان بایندر که فرمانده ی ناوگان دریایی ایران در خلیج فارس بوده است اشاره کرد. و باید گفت که این طایفه ی بزرگ هم، پا به پای دیگر ساکنان گروس در حفظ و آبادانی گروس از جان خود مایه گذاشته اند.