سومين طايفه بزرگ كرد در ولايت گروس، طايفه كراني بوده است كه به نظر مي رسد آنان نيز طايفه اي از ايل گروس بوده اند و همزمان با طايفه ي كبودوند و ساير طوايف گروس در حدود قرن هشتم يا نهم ه.ق در منطقه ي وسيع گروس ساكن گرديده اند. اين طايفه در نواحي شمالي رود قزل اوزن مسكن مي گزينند و چون داراي قدرت زيادي بودند منطقه اي تحت نفوذ آنان كراني ناميده شد، و هم اكنون نيز يكي از دهستان هاي بيجار همچنان به نام كراني خوانده مي شود.

اين طايفه در اواخر دوره ي صفويه ، حدودا دوران شاه سليمان صفوي ( 1105 – 1077 ه.ق ) قدرت بيشتري يافته و مناطق هشتاد جفت را جزء قلمرو خود كرده و آن را تبديل به يك حاكم نشين نموده و بيش از نيم قرن مستقل از گروس گرديدند به طوري كه ابراهيم كراني در دوران شاه سلطان حسين صفوي به حكومت كراني ( هشتاد جفت و... ) رسيد. و در سال 1134 ه.ق علي اكبر سلطان كراني از طرف شاه سلطان حسين به جاي وي منصوب شد. و بعد از وي در سال 1143 ه.ق شاه طهماسب دوم صفوي كه زير نظر نادرشاه افشار بود سليمان سلطان كراني را به حكومت كراني برگزيد، وي تا سال 1160 ه.ق حكومت كرد و بعد از وي حكومت كراني به مومن سلطان كراني رسيد. از آنجا كه وي همزمان با حكومت محمد امين خاني گروسي در گروس بوده است و چون محمد امين خان در دربار زند نفوذ زيادي داشت؛ لذا از اين دوران حاكم نشيني كراني بعد از نيم قرن جدايي، دوباره جزئي از گروس مي گردد و در دوران از مؤمن سلطان به عنوان نايب الحكومه ي كراني نام بررده اند.چرا كه در اين زمان كراني از حاكم نشيني خارج و تبديل به يكي از بلوكات گروس گرديده بود و معمولا حاكم بلوكات را نايب الحكومه مي گفتند تا اينكه در اواخر دوران زنديه، حتي كراني به عنوان بلوك نيز نام برده نشد و حاكمي بر آن گمارده نمي شود و كاملا جزئي از گروس مي گردد.